کاملا واضح است که فوتبال یکی از پر طرفدارترین رشته های ورزشی دنیاست و طبیعتا توپ فوتبال هم یکی از مهمترین عناصر این ورزش است. از اولین دوره مسابقات جام جهانی فوتبال در سال 1930 تا کنون توپ فوتبال دچار تغییرات زیادی شده است. به طور مثال تعداد تکه های آن از 32 قطعه به 8 قطعه کاهش پیدا کرده و مواد اولیه به کار رفته در آن نیز دچار تغییراتی شده است. در جام جهانی 1982 برای اولین بار در ساخت توپ فوتبال از یک لایه ضد آب پلی پورتان استفاده شد و به تدریج تا جام جهانی 2010 پیشرفت بسزایی کرد، به طوریکه Jabulani که در جام جهانی آفریقای جنوبی مورد استفاده قرار گرفت (جابولانی به زبان "زولو" یکی از 11 زبان رسمی افریقای جنوبی، به معنای جشن گرفتن یا تحسین کردن است) قدمی بزرگ در تکامل مسیر ساخت توپ های فوتبال برداشت. این توپ از 8 قطعه EVA/TPU تشکیل شده است که سطح ضربه ای 70 درصد بزرگتر را به وجود می آورد. در ساخت این توپ تلاش شده است با ایجاد دندانه گذاری های خاص در میان قطعات توپ و آنچه شرکت آدیداس، سازنده توپ های فوتبال جام جهانی از سال 1970 تا کنون آن را کانال های هوایی می خواند، مسیر حرکت توپ تثبیت گردد. این کانال ها توپ را به قطعات کاذبی تقسیم بندی می کند و با قالب گیری ویژه این کانال ها شرکت آدیداس به شکل و موقعیتی ثابت دست پیدا کرده و بهترین رفتار پرواز را پس از وارد آمدن ضربه به توپ به وجود آورده است. سطح توپ نیز با دانه های برجسته ای پوشش داده شده است تا با تماس با پای توپ بازیکن حس لامسه فعال شود. به طور معمول، توپ فوتبال ترکیبی از بیوتیل، NR واستایرن بوتادین رابر بوده که در داخل توپ قرار می گیرد. 

مرحله بعدی در فرآیند تولید توپ مرحله نخ پیچی است که در این مرحله معمولا از دو نوع نخ استفاده می شود یکی نایلون و دیگری نخ پلی استر. بعد از اینکه مرحله نخ پیچی تکمیل شد روی آن یک لایه خارجی قرار گرفته و سپس ورقه هایی به صورت رنگی یا سیاه سفید روی آن چسبانده می شود. سپس مرحله پخت رویه انجام و در نهایت به واحد تکمیل می رود. آزمون های متعارف هم که برروی یک توپ فوتبال صورت می گیرد، شامل آزمون خواص فیزیکی، آزمون جذب آب مطابق با استانداردهای فیفا، آزمون تعیین ارتفاع جهش و آزمون دوام می شود.